Levensverhaal: Dirk (50 jaar)

Onlangs ontdekte ik deze site, in enkele verhalen die ik hier lees herken ik bij mezelf, ik sta versteld van de openheid waarmee iedereen over zijn HS spreekt. Zoals in de titel gezegd ben ik 50 jaar, gehuwd en vader van twee kinderen. Deze site is een steun voor mij, dus misschien heeft ook wel iemand iets aan mijn bijdrage, hier gaan we.

Vroege jaren

Bij mijn geboorte werd HS vastgesteld, waar de urinebuis uitkwam weet ik niet meer exact, ik herinner me wel dat ik zittend moest plassen. Als kind tussen mijn 7 en 10 jaar (rond 1970) ben ik drie maal geopereerd. De eikel staat iets geknikt, de urinebuis komt onderaan, net voor de eikel naar buiten met een nogal grote opening, omgeven door een beetje rood vlees. Links en rechts hangt een extra beetje vel, geen idee waarom ze dat ook niet hebben weggesneden. Voor een man dus niet echt een penis om mee te pronken. Ik herinner mij ook de bezoeken aan de uroloog die telkens met een sonde door de urinebuis ging, ik was altijd doodsbang, het was heel pijnlijk.

Ik herinner me wel dat ik zittend moest plassen.

Ik heb weinig fysieke klachten, het plassen gaat heel vlot, enkel bij het begin weet ik niet goed waar de straal zal terechtkomen, soms is het meer sproeien en dan kuis ik de druppeltjes op de rand van het toilet efkes af. Na het plassen neem ik steeds een papiertje om het druppeltje dat blijft hangen op te drogen. Ik was mij elke dag, globaal gezien heb ik eigenlijk weinig ongemakken.

Opgroeien met hypospadie

Als kind had ik veel schaamte, niemand mocht het weten, niemand mocht het zien. Dit speelde ook een rol in de keuze van mijn
hobbies: alle sporten met gemeenschappelijke douche vielen af. Op die manier werd stilaan gans mijn leven beïnvloed door mijn HS: je doet andere dingen, je ontmoet andere mensen.

Als kind had ik veel schaamte, niemand mocht het weten, niemand mocht het zien.

Rond mijn vijftiende heb ik de schaamte om in gemeenschappelijke ruimten te douchen overwonnen. Ik heb nooit opmerkingen
gekregen en ben er fier op dat ik deze stap heb gezet want er zijn ook jongens zonder HS die dit niet durven. In mannentoiletten heb ik geen probleem maar ik laat toch liefst een plekje open. Als ik kan verkies ik sowieso een toilet omdat ik dan over wc-papier beschik.

De puberteit is dikwijls al een moeilijke periode in het leven en voor mij was het de hel, ik had enorme frustraties en werd
onhandelbaar, ook in school heb ik een jaar gedubbeld wegens ‘geen zin meer’. Dat had alles te maken met mijn seksuele
verlangens waarmee ik geen blijf wist. Ik was dan ook met alles vrij laat: pas op mijn 18de leerde ik masturberen en mijn eerste seksuele contacten waren gewoon rampzalig: ik blokkeerde volledig, kon geen erectie krijgen en mijn penis verschrompelde van schaamte. Bij een volgende poging is er dan niet alleen de schaamte maar ook de faalangst: gaat dit terug niets worden? Ga ik terug gedumpt worden? …? Op mijn 21ste dan toch iemand ontmoet waarbij ik mij goed voelde, mijzelf kon overwinnen, en seks hebben. Ik ben twee jaar bij haar gebleven, toen is de relatie om andere redenen verbroken.

Tussen mijn eerste geslaagde relatie en mijn huwelijk heb ik nog enkele vrouwen gekend, met wisselend succes. Bij sommige faalde ik volledig, bij andere had ik geen enkel probleem om een erectie te krijgen. Een echte verklaring hiervoor heb ik niet, ik denk dat sommige vrouwen mij direct geruststellen en dat dit bij andere vrouwen wat tijd vergt. De meeste vrouwen denken dan: ‘die is impotent’ en haken zo snel mogelijk af met één of ander excuus. Slechts een minderheid van de vrouwen heeft geduld en wil helpen, zoekt een oplossing, medische hulp. En als je met HS zo een vrouw ontmoet, behulpzaam, met geduld, met medeleven, … dan zit je goed! Deze vrouwen nemen je niet voor je lul, maar voor wie je bent, ze zijn bereid je gebreken te aanvaarden. En zo een vrouw zal ongetwijfeld van haar HS-partner heel wat liefde en dankbaarheid terugkrijgen.

Op mijn 26ste ben ik getrouwd, onze twee kinderen zijn er probleemloos gekomen en we hebben een normaal seksleven. Toch voel ik dat het trauma van mijn jeugd nog niet voorbij is, het heeft mijn leven bepaald, wat ik heb gedaan, wie ik heb ontmoet, de partnerkeuze en noem maar op. Er is ook een soort vermijdingsangst voor andere vrouwen, ik hou ze bewust of onbewust op afstand, o.a. uit vrees om opnieuw met mijn probleem te worden geconfronteerd.

De afloop

Al is het bij mij vrij goed afgelopen, het ging niet van een leien dakje, ik heb psychologisch verschillende keren aan de grond
gezeten. Ik kan goed begrijpen dat sommigen het opgeven en alleen blijven of dat ze zich uiteindelijk bekeren tot
homoseksualiteit. Het is essentieel om te weten dat de schaamte en faalangst moeten worden overwonnen, HS doet immers
weinig of niets aan het functioneren van de penis. Wat mij betreft was het in ieder geval een psychologische blokkade.

Tegenwoordig is de techniek verder gevorderd en kunnen wellicht meer esthetische resultaten bereikt worden dan bij mij. Ook heb ik gelezen dat men nu zo vroeg mogelijk opereert (minder dan 2 jaar) om de psychologische gevolgen te beperken, ik kan dat alleen maar toejuichen. Er zijn nu ook de bekende potentieverhogende pilletjes die een oplossing kunnen zijn voor de faalangst zodat de eerste drempel overwonnen wordt. Ikzelf heb hier geen ervaring mee, had er indertijd viagra bestaan dan had mijn jeugd en mijn leven er wellicht helemaal anders uitgezien. Met deze evolutie hoop ik dat de huidige generatie HS-jongens niet hetzelfde hoeven mee te maken als ik en dat zij op een normale manier hun seksualiteit kunnen ontwikkelen.