Levensverhaal: Wielrenner (55 jaar)

De moderator deed een verzoek dat de mensen op dit forum meer actief willen zijn.
Daarom zet ik mijn verhaal op dit forum. Het verhaal scheelt niet zo erg veel van de andere mensen.

Mijn jeugd

Tot mijn 14e jaar was mijn voorhuid te nauw, zodat mijn eikel niet ontbloot kon worden.
De schoolartsen vroegen wel steeds als ik daardoor geen pijn had. Ik ontkende, maar ik loog. Ik schaamde me om me te laten behandelen. Later probeerde ik tijdens het douchen de voorhuid steeds verder op te rekken. Het was wel pijnlijk. Na lange tijd kon ik uiteindelijk mijn voorhuid helemaal naar achteren schuiven en de boel wel goed schoonhouden. Sindsdien geen pijn meer gehad.
Toen zag ik dat de eikel van onderen open was. Dat het een milde vorm van hypospadie was wist ik toen nog niet, maar had wel het gevoel dat het niet klopte.
Afijn, niemand ziet het en niemand hoeft het te weten. Na het kijken van porno wist ik het zeker dat het een schoonheidsfoutje was en had het gevoel dat ik de enige was. Bij het plassen leverde het richten eigenlijk geen probleem op. Met de kennis van nu zie ik aan veel wc potten dat veel mannen zonder hypo kunnen ook niet richten. Toch vermoede ik wel een beetje dat geen enkele aangeboren afwijking uniek is.

Volwassen

Wie weet zou ik er op afgekeurd kunnen worden.

Op mijn 20e had ik me aangemeld bij de Marine. Bij de keuring wordt je van boven tot onder nagekeken. De (vrouwelijke!) keuringsarts heeft niet goed naar de onderkant van mijn piemel gekeken en de hypospadie niet gezien. Oef! Wie weet zou ik er op afgekeurd kunnen worden. Ik ben alsnog niet door de keuring gekomen, ze vonden een ander minpuntje.

Natuurlijk heb ik me zorgen gemaakt wat wat je toekomstige seksuele partner er van zal vinden. Maar heb er nooit vaak en lang over gepiekerd. Ik heb altijd een afwachtende houding aangenomen, dat zit in mijn karakter.

Tot mijn 22e was ik nog maagd.
Het bloed kroop waar het niet gaan kan, ik heb een aantal prostituees bezocht. Ik ben er niet trots op, maar een schuldgevoel heb ik nooit gehad. Ik ging naar “nette” bordelen en heb nooit het gevoel gehad dat die dames het tegen hun zin deden. Maar dat is een heel andere discussie waar het hier op deze site niet over gaat. Geen enkele dame van plezier heeft er wat van gezegd, op 1 na. “Je moet je velletje laten naaien” was de opmerking. Buiten die vernederde opmerking was er hoe dan ook geen klik, met haar was het eenmalig. Tegen een andere dame waar ik het wel goed mee kon vinden gezegd dat ik mijn penis om die reden niet mooi vond. “Niemand ziet het ” was het antwoord. Het was een schat van een vrouw!

Mijn 2e jeugd

Inmiddels ben ik 28 jaar getrouwd. Mijn vrouw heeft er nooit een probleem van gemaakt. Ze heeft behoorlijk wat medische kennis, dat zal ook een rol spelen. Buiten dat leer je in de loop van de jaren steeds beter hoe vrouwen in elkaar zitten. Die kijken in de regel minder naar het uiterlijk, ook niet naar de intieme zone. Als je karakter en je doen en laten bij haar goed in de smaak valt, dan is de rest voor hun bijzaak.

Misschien heb het ik het van mijn vader geërfd. Die leeft niet meer, we zullen het nooit te weten komen.

Omdat ik dus zelf mijn penis niet mooi vond, heb ik me laten opereren. Het was toch psychisch een klein onderhuids probleempje. De huisarts gaf me tip welke specialist het beste was. De operatie ging probleemloos, maar ben niet zo tevreden met het resultaat. Het had vast beter gekund. Ik heb het maar zo gelaten, mijn vrouw maakt het niets uit, en het blijft tussen ons twee-en.

Mijn zoon het ook heeft. Daar kom je bij de verzorging vanzelfsprekend achter. Hij heeft er nooit iets over gezegd, wij gaan het ook niet aankaarten. Ik weet zeker dat hij er niet mee zit. Mogelijk omdat hij het zelf misschien niet eens weet. Mijn vrouw en ik maken ons geen zorgen. Als hij er wel psychisch of bij een relatie er wel problemen mee krijgt, dan is er gemakkelijk iets aan te doen.
Als het zover komt, dan zal ik hem vertellen dat hij het van mij kado heeft gekregen. Misschien heb het ik het van mijn vader geërfd. Die leeft niet meer, we zullen het nooit te weten komen.